هیچ فکر نمی کردم که تو این ۶ ماهی که فرصت و تمرکز نوشتن نداشتم اینهمه اتفاق جو رو واجور بیفته..و هنوز مبهوتم..فکر نمی کردم که دورانی به این سیاهی رو بشه تو مدت زمان به این کوتاهی تجربه کرد.

چه رفت بر این مردم..

چه گریستیم و  چه فریادها سر دادیم..

هنوز هم مبهوتم..ذهنم در این زمینه شلوغ شده و حتی ذره ای دوست ندارم راجع به این حوادث مطلبی بنویسم.

آخر چه بنویسم از آنچه مشهود است..

ولی بر من چه گذشت؟؟

٢٩ فروردین ٨٨ دفترچه کاردانی به کارشناسی سراسری اعلام شد و من بعد از ٨ سال تصمیم گرفتم خودمو محک بزنم.البته خیلی نا امید بودم چون خیلی از مطالب رو فراموش کرده بودم و از وحشت روبه رو شدن با درسایی مثل  استاتیک و مقاومت مصالح و علم مواد و از همه بدتر ریاضی می لرزیدم.

در عرض یک روز تصمیم گرفتم برم و آموزشگاه ثبت نام کنم برای این چند تا درس..

بیشتر بچه های آموزشگاه تازه فارغ التحصیل شده بودند و همه تقریبا از من حدود ۶-٧ سالی کوچکتر بودند و از جایی که دوره اول ثبت نام کرده بودند حدود ۵-۶ ماهی میشد که شروع به خوندن و تست زدن کرده بودند 

خلاصه فقط من و یک آقا بودیم این وسط که در دوره سوم آموزشگاه ثبت نام کرده بودیم و کتابامون تر و تازه برق میزد ..و جای همه خالی موج منفی بود که به طرف ما سرازیر شده بود..

چرا اینقدر دیییییییییییییر ؟؟؟ چطوری میخوااااای تموم کنی؟؟؟سه ماه دیگه کنکوره!!!!!!

راستش تا یک هفته تنم می لرزید و چه خوب بابک نازنینم تسلی میداد..

تصمیم گرفتم با تمام قوا برم سمتش و رفتم. 

تماسم رو با همه جا قطع کردم .. تلفن خونه و موبایلم رو اول از همه قطع کردم و حتی یک دعوت برای مهمونی رو نمیتونستم بپذیرم به طوری که بعد از دو ماه بابک دلش برای خانواده من تنگ شد و قبول کردم دو ساعته بریم ببینیمشون و برگردیم

خودمو کاملا تحریم کردم و روزی حدود ١۴ ساعت درس خوندم..

بعد از دو ماه دیدم که خیلی از بچه های آموزشگاه رو جا گذاشتم و پیش رفتم..

متاسفانه حدود ١.۵ ماهش رو با آشوبی که در دلم به خاطر حوادث بعد از انتخابات ایجاد شده بود باید درس میخوندم..

فشار درس و اخبار هولناک حسابی داشت حسابم رو میرسید..خیلی از تجمع ها رو از دست دادم و جمعه قبل از کنکورم که دیگه تابم تمام شده بود به نماز جمعه سبز رفتیم.. تا توان داشتم فریاد زدم و بغض پاره پاره کردم..

شب کنکور رسید و من حتی ٣ ساعت هم نخوابیدم..هیجان و حجم مطالب ذهنم رو اذیت میکرد..

خلاصه صبح کنکور رسید و بابک من رو گذاشت دم در حوزه امتحانی..

حوزمون دانشکده مدیریت دانشگاه تهران بود و من افتادم توی یک کلاس بدون کولر و چشمتون روز بد نبینه کل چهار ساعت رو یه دستم ماشین حساب بود و دست دیگم باد بزن.اتمام جلسه رو که اعلام کردن انگار یکی با پتک زد تو سرم..

خلاصه اوون ۴ ساعت به قدر یک هفته گذشت..

دیوانه شده بودم و فقط می خواستم برم پیش مادرم .. مبهوت بودم و فقط منتظر یه بهونه بودم تا بزنم زیر گریه..که یک دختر بچه لاغر که زیر آفتاب مرداد حسابی سوخته بود اومد و یه فال دستم داد .. صورت خسته دختر بچه رو که دیدم همونجا وسط خیابون زدم زیر گریه..

خلاصه اوایل شهریور که رتبه ها رو اعلام کردن باورم نمیشد که رتبم ٣۶٧ شده باشه..ولی بازم می ترسیدم که تهران قبول نشم..

بهترین دانشگاهی رو که بچه ها براش سرو دست میشکونن اول زدم ولی حتی بهش فکر هم نمی کردم ..چهار تا انتخاب اولم تهران بود و بقیه شهرستان ..فقط از خدا می خواستم که انتخاب چهارم رو قبول بشم..

هفته گذشته روزی که جوابهای نهایی رو اعلام کردن ساعت ٩ شب بود و من از صبح انتظار می کشیدم..

بابک یواشکی رفته بود تو سایت سنجش ..اومد تو سالن و به من فقط گفت حنی اگه شریعتی قبول شده باشی چی میدی؟

اول فکر کردم داره شوخی میکنه ..بعد مثل برق از جام پریدم

راستش باور نمیکردم انتخاب اول قبول بشم اونم تو بزرگترین دانشگاه دخترانه خاورمیانه..

هنوز هم باور نکردم ولی مطئنم عنایتی کرده خدا و امیدوارم بتونم جوابگوی لطفش باشم..

ذوق وصف ناپذیری دارم از اینکه هفته آینده میرم دانشگاه و از طرفی خوشحالم که شاید دیرتر از وقت موعد میرم دانشگاه ولی به نظرم خیلی بیشتر قدر ثانیه به ثانیه اش رو میدونم..

در پناه خدا